Banner Πανω
 
 
 

Ἑόρτια Ἐκδήλωση στὴν Κόνιτσα  γιὰ τὴν Ἀπελευθέρωση τῆς Κορυτσᾶς ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ στρατό (21-22 Νοεμβρίου 1940) + Φωτό.
 
 
Τὴν Κυριακὴ 25 Νοεμβρίου 2018 στὶς 6 τὸ ἀπόγευμα στὴν εὐρύχωρη Αἴθουσα Ἐκδηλώσεων τοῦ Γυμνασίου καὶ Γενικοῦ Λυκείου Κονίτσης, πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ
 
 Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης Ἐκδήλωση μνήμης γιὰ τὴν Ἀπελευθέρωση τῆς Κορυτσᾶς τῆς Βορείου Ἠπείρου ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ Στρατό (17:45 τῆς 22ας 
 
Νοεμβρίου 1940). Στὴν Ἐκδήλωση παρεβρέθησαν ὁ Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. Ἀνδρέας, ὁ Δήμαρχος Κονίτσης κ. Ἀνδρέας Παπασπύρου, ὁ
 
 Ἀντιδήμαρχος κ. Γεώργιος Καλλιντέρης, Δημοτικοὶ Σύμβουλοι, ἱερεῖς, καθηγητές καὶ καθηγήτριες, πλῆθος κόσμου καὶ παιδιῶν ἀπ’ ὅλα τὰ σχολεῖα τῆς Κονίτσης, ἡ «Κιβωτὸς τοῦ
 
 Κόσμου», Βορειοηπειρῶτες καὶ ἄλλοι. 
 
Τὸ πρόγραμμα ξεκίνησε μὲ Ὕμνους ποὺ ἀπέδωσε ἡ Χορωδία τῶν ἀνδρῶν μὲ τὴν ὀνομασία «Πᾶσαι αἱ ἐπουράνιαι δυνάμεις». Ἐναρκτήριο ψάλσιμο ἀκούστηκε τὸ Ἀναστάσιμον
 
 Ἀπολυτίκιον τοῦ ἤχου τῆς Κυριακῆς (Πρώτου Ἤχου), καὶ στὴ συνέχεια τὸ Ἀπολυτίκιον τῆς Ἁγ. Αἰκατερίνης ποὺ ἑόρταζε ἐκείνη τὴν ἡμέρα καθὼς καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον τῶν
 
 Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου ποὺ ἀποδίδονταν ἡ Ἑορτὴ τὴν ἴδια ἡμέρα. Ἐψάλησαν καὶ ἄλλοι ὕμνοι στὴν συνέχεια, ἀναφερόμενοι στὴν ἑορτὴ τῆς Παναγίας μας καὶ τῆς ἁγίας 
 
ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Αἰκατερίνης τῆς πανσόφου.
 
 Ἀκολούθησε σύντομη (10΄) ἐμπεριστατωμένη ὁμιλία, μέσα ἀπὸ τὶς πηγὲς καὶ τὶς ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς τοῦ 1940, ἀπὸ τὸν Ἱστορικὸ κ. Δημήτριο Σκεύα, ποὺ μὲ ἁπλὸ, γλαφυρὸ καὶ
 
 κατανοητὸ τρόπο ἀναφέρθηκε, ἀρχικά, στὴν ἑλληνικότητα τῆς Βορείου Ἠπείρου διαχρονικά, ἑστιάζοντας, στὴν συνέχεια, στὰ γεγονότα ποὺ ἀκολούθησαν στὴν Κατάληψη τῆς
 
 Κορυτσᾶς ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ Στρατὸ τὸ 1940. Δὲν έμεινε ὅμως ἕως ἐκεῖ ὁ ὁμιλητής, ἀλλὰ τόνισε πὼς πλέον τὰ γεγονότα δείχνουν ὅτι τὰ ἔγγραφα καὶ τὰ Πρωτόκολλα ποὺ
 
 ὑπεγράφησαν μεταξὺ Ἀλβανῶν καὶ Ἑλλήνων γιὰ μιὰ Αὐτόνομη Κυβέρνηση τῶν Βορειοηπειρωτῶν ἀποδεικνύονται ἀνίσχυρα καὶ ἀναποτελεσματικὰ γιὰ τὴν ἀσφάλειά τους, μὲ
 
 ἀποτέλεσμα μία λύση καὶ μόνο νὰ καταδείκνύεται ὡς ἐφικτή, ἡ Ἕνωση τῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν μητέρα Ἑλλάδα. 
 
 Ἡ Ἑορτὴ συνεχίστηκε μὲ τὸ Θεατρικὸ (3 σκηνὲς) ποὺ ἀναφερόταν στὴν κατάληψη τῆς Κορυτσᾶς ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ  στρατό. Τὰ παιδιὰ ὑποδυόμενα θαυμάσια τοὺς ρόλους τῶν
 
 στρατιωτῶν καὶ τῶν κατοίκων τῆς Κορυτσᾶς, συγκίνησαν, τόνωσαν τὸ ἐθνικὸ φρόνημα, μετέδωσαν μέσα ἀπὸ τὶς ὁμιλίες τῶν φαντάρων καὶ τὴν εὔθυμη διάθεση ποὺ ἐπικρατοῦσε
 
 τότε, καὶ τέλος ἐνθουσίασαν τὸ ἀκροατήριο ποὺ αὐθόρμητα ξέσπασε σὲ χειροκροτήματα. Παρουσιάστηκαν ἐπιπλέον στὸ ἀκροατήριο τρεῖς προβολές. Οἱ δύο μέσα ἀπὸ τὰ τραγούδια 
 
τῆς Σοφίας Βέμπω : «Βάζει ὁ Ντοῦτσε τὴν στολή του», καὶ «Πώ, πώ, τὶ ἔπαθε ὁ Μουσολίνι» καὶ ἡ τρίτη ἀναφερόμενη στὸν ἥρωα Βορ/τη Κων/νο Κατσίφα, τὸν προσφάτως 
 
βαναύσως δολοφονηθέντα ἀπὸ τοὺς Ἀλβανούς. 
 
Νέα τραγούδια τῆς Ἱ. Μητροπόλεως σχετικὰ μὲ τὸ Ἔπος τοῦ 40 καὶ τὴν Βόρειο Ἤπειρο ἀνέβασαν τὸ ἐθνικὸ θερμόμετρο τῆς ἐκδηλώσεως, ἀφοῦ συνοδεύονταν ἀπὸ πολλὰ μουσικὰ
 
 ὄργανα καὶ τὴν χορωδία τῶν μικρῶν τὴν ἐπωνομαζομένη «Ὁ Ἅγιος Κήρυκος». Διαβάστηκε ἕνα συγκινητικὸ κείμενο ποὺ περιγράφει τὴ ζωὴ καὶ τὴ θυσία τοῦ στρατιωτικοῦ ἱερέως καὶ
 
 ἱεροκήρυκος Ἀρχιμανδρίτου , Χρυσοστόμου Τσοκώνα, ποὺ σκοτώθηκε τὸ 1940 καὶ τὴν ἴδια ἡμέρα ποὺ ἐτελεῖτο ἡ ἑορταστικὴ ἐκδήλωση στὴν Κόνιτσα (25 Νοεμβρίου). Ἕνα 
 
τραγούδι ἀπὸ τὴν χορωδία γιὰ τὸν «Νέο Πατροκοσμᾶ», τὸν Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανὸ συγκίνησε καὶ ἔφερε ζωηρὲς ἀναμνήσεις στοὺς περισσοτέρους ἀπὸ τὸ
 
 ἀκροατήριο ποὺ τὸν εἶχαν γνωρίσει. Ἀκολούθησε ἕνα νέο τραγούδι τῆς Ἱ. Μητροπόλεως γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο.
 
 Ἀκούστηκε δημοσίως γιὰ πρώτη φορά. Τὸ πρῶτο μέρος τὸ τραγούδησε ντουέτο παιδιῶν τοῦ Γυμνασίου καὶ τὸ δεύτερο ποὺ ἦταν καὶ ζωηρότερο, χορεύτηκε ὡς τσάμικο ἀπὸ τὰ
 
 παιδιὰ τῶν Κατηχητικῶν φορῶντας τὶς ἀνάλογες
 
 Ἠπειρώτικες στολές. Σειρὰ τέλος, εἶχε τὸ γνωστὸ δημοτικὸ τραγούδι «Δέλβινο καὶ Τσαμουριά». Τὴν ὅλη ἐκδήλωση τὴν ἔκλεισαν χαιρετισμοὶ ἀπὸ διάφορες ἐθνικὲς καὶ
 
 Βορειοπειρωτικὲς ὀργανώσεις, ὁ κ. Δήμαρχος Κονίτσης καὶ ὁ Σεβασμιώτατος. Ὁ Μητροπολίτης σὲ ὕφος ἔντονο μίλησε γιὰ τὰ ὕπουλα παιχνίδια ποὺ παίχθηκαν ἀλλὰ καὶ συνεχίζονται νὰ παίζονται σχετικὰ μὲ τὴν δολοφονία τοῦ Κων/νου Κατσίφα τόσο ἀπὸ Ἀλβανικῆς πλευρᾶς ὅσο, δυστυχῶς, καὶ ἀπὸ ἑλληνικῆς. Πλέον, τόνισε χαρακτηριστικά, ἡ Αὐτονομία, ποὺ ἦταν αἴτημα παλαιοτέρων καιρῶν, ἐτάφη. Μὸνη λύσις γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ εἶναι ἡ Ἕνωσις. Ζήτω ἡ Ἕνωσιςτῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν μάνα Ἑλλάδα. Ἀκολούθησε ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος καὶ ἡ Ἐκδήλωση ἔκλεισε παὶρνοντας ὅλοι τὴν Ἐφημερίδα «Βορειοηπειρωτικὸν Βῆμα».
 
 
Χ. Ἱ. Ἀμαραντινὸς

Ἡ Χορωδία
 
 
 
 
 
 
 Ὁ Ὁμιλητὴς  κ. Δημήτριος Σκεύας (Ἱστορικός)
 


 

Μερικὴ ἄποψη τοῦ κοινοῦ

 
Ἄλλη ἄποψη τῆς Χορωδίας
 
 
 
 
 
Τὸ θεατρικό γιὰ τὴν Κατάληψη τῆς Κορυτσᾶς 
 
ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ Στρατό
 


Ἡ ἀφήγηση τοῦ Θεατρικοῦ μὲ τὴν Πωγωνίσια παραδοσιακὴ στολή

 
 
Ἡ Ὕψωση τῆς Γαλανόλευκης στὴν Κορυτσά
 
 
 
Ὑποδοχή στὴν ἐλεύθερη Κορυτσά
 
 
 
 
Τὸ χορευτικό
 

 

 
Χαιρετισμὸς Δημάρχου Κονίτσης κ. Ἀνδρέου Παπασπύρου
 
 
 
Χαιρετισμὸς καὶ κλείσιμο
 
 Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς 
 
καὶ Κονίτσης κ. Ἀνδρέου
 
 

Ἡ Ὁμιλία τοῦ Ἱστορικοῦ κ. Δημ. Σκεύα γιὰ τὴν κατάληψη τῆς Κορυτσᾶς ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ Στρατό (21-22 Νοεμ.1940)

 
Βόρειος Ήπειρος, γη ελληνική!
Ήταν Δεκαπενταύγουστος του 1940, ανήμερα της Παναγιάς, που οι Ιταλοί χτύπησαν το «Έλλη» στη Τήνο. Δειλοί και ανώνυμοι οι δολοφόνοι, κρυμμένοι πίσω από την τορπίλη του υποβρυχίου.
Νοέμβριος, και ο πόλεμος έχει ξεκινήσει πια για τα καλά, οι Ιταλοί εισβάλλουν μα οι Έλληνες βγαίνουν μπροστά! Οι γυναίκες, στα χωριά και στις πόλεις, πλέκουν ρούχα ζεστά για να αντέξει ο Στρατός τον βαρύ χειμώνα, που έρχεται στη Πίνδο. Και οι φαντάροι μας χτυπούν δυνατά, εκεί ψηλά στα βουνά της Βόρειου Ηπείρου, τον ψευτο-Καίσαρα της Ρώμης, τον Μουσολίνι και τους Αλβανούς συνεργάτες του. Η μια νίκη διαδέχεται την άλλη και ο λαός μας ενθουσιάζεται, δοξάζει τον Θεό και την Θεοτόκο, που με τη χάρη της έκανε να ντροπιαστούν οι εχθροί της Ελλάδας.
Χώματα ελληνικά, ποτίζουν με το αίμα τους οι φαντάροι μας, χώματα σκλαβωμένα, σ’ αλλόθρησκο εχθρό, χώματα αγιασμένα απ’ του Πατροκοσμά τα θεία λόγια. Στο βάθος στέκει η Κορυτσά, μητρόπολη της Βορείου Ηπείρου και ο Στρατός μας ετοιμάζεται για την μεγάλη επίθεση.
Μα ας γυρίσουμε για λίγο πίσω, για να δούμε την ιστορία από την αρχή, τότε που οι Έλληνές μας ελευθέρωσαν, για πρώτη φορά, τα σκλαβωμένα αδέρφια τους, τους Βορειοηπειρώτες. Ήταν στις 7 Δεκεμβρίου του 1912 που ο ελληνικός στρατός μπήκε στη πόλη και ύψωσε τη σημαία με το Σταυρό. Kαι οι Βορειοηπειρώτες με δάκρυα στα μάτια δόξαζαν τον Θεό, μα οι «φίλοι» και «σύμμαχοι» μας είχαν άλλα σχέδια. Kαι η πολυπόθητη Ένωση της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα δεν στέριωσε.
Η ψυχή, όμως, του Έλληνα δεν κρατιέται ούτε από τις υπογραφές, ούτε από τις συνθήκες των «δυνατών» του κόσμου. Μ’ αρχηγό τον Σπυρομήλιο, η Χειμάρρα παίρνει τα όπλα και όλοι οι Βορειοηπειρώτες ακολουθούν!
Στις 17 Φεβρουαρίου του 1914 ο Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος ανακηρύσσει στο Αργυρόκαστρο την Αυτόνομη Δημοκρατία της Βορείου Ηπείρου. Στο πλευρό του ο Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος και οι μητροπολίτες Κορυτσάς Γερμανός και Βελλάς και Κονίτσης Σπυρίδων. Οι Έλληνες νικούν! Οι Αλβανοί υποχωρούν και η αυτονομία είναι γεγονός! Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας ήταν σαφέστατο: θα συγκροτούνταν χωροφυλακή από ντόπιους Βορειοηπειρώτες, δεν θα επιτρέπονταν η παραμονή ξένων στρατευμάτων στην περιοχή, ενώ η διδασκαλία στα σχολεία θα γίνονταν στην ελληνική γλώσσα.
Η Ελλάδα, όμως, μπαίνει σε περιπέτειες. Εθνικός διχασμός, πρώτος παγκόσμιος πόλεμος και Μικρασία. 1922. Οι ελπίδες ναυαγούν, τα όνειρα τσακισμένα στα βράχια, φτώχεια, προσφυγιά και η Ήπειρος ξεχνιέται. Οι Ιταλοί καραδοκούν, το 1923 χτυπούν την Κέρκυρα και ορίζουν νέα σύνορα. Η Βόρειος Ήπειρος παραδίδεται στα χέρια των Αλβανών. Η αυτονομία ένα χαρτί τσαλακωμένο, αν και ποτέ δεν καταργήθηκε επίσημα. Και ο χρόνος κυλά.
Βρισκόμαστε στα 1940 και με τη χάρη της Παναγίας η γαλανόλευκη περνά ξανά στη Βόρειο Ήπειρο! Οι Έλληνες προχωρούν προς την Κορυτσά, οι παλιές ελπίδες για λευτεριά θερμαίνονται. Όμως στην πόλη βρίσκονται οι ισχυρές ιταλικές μεραρχίες Τριέστι, Πιεμόντε, Βενέτσια και Αρέστο, ενισχυμένες με δύο τάγματα μελανοχιτώνων, με το επίλεκτο τάγμα των Βερσαλιέρων και μ’ ένα τάγμα Αλβανών.
Ο αγώνας σκληρός, αίμα αγνό, αίμα ελληνικό χύνεται για οχτώ μέρες. 21η Νοεμβρίου του 1940, ο φιλόχριστος Στρατός μας εορτάζει τα Εισόδια της Θεοτόκου και ξεκινά την τελική έφοδο. Και η μεγάλη Μάνα του, η Θεοτόκος, ακούει τις προσευχές του και χαρίζει τη νίκη στα ελληνικά όπλα. Ένα ολόκληρο ιταλικό τάγμα αιχμαλωτίζεται, ένα ορεινό χειρουργείο και μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού καταλαμβάνονται από τους Έλληνες. Οι Ιταλοί λυγίζουν, σπάνε, υποχωρούν. Οι μεραρχίες Τριέστι, Πιεμόντε, Βενέτσια και Αρέστο νικήθηκαν. Τα καμάρια του Μουσολίνι, οι μελανοχιτώνες του, οι επίλεκτοι Βερσαλιέροι και οι Αλβανοί φίλοι τους ταπεινώθηκαν.
Στις 17.45, ώρα απογευματινή, της 22ας Νοεμβρίου, τα πρώτα τμήματα του ελληνικού στρατού εισέρχονται στην πόλη. Επικεφαλής τους ο ταγματάρχης Αθανάσιος Παλαιοδημόπουλος. Λίγα λεπτά αργότερα μπαίνει στη Κορυτσά και ο Συνταγματάρχης Ιωάννης Μπεγέτης. Το σήμα προς την 9η (ΙΧ) Μεραρχία λιτό και ηρωικό: «Ώρα 17.45. Ημέτερον απόσπασμα κατέλαβε Κορυτσά. Απηλευθέρωσε ταύτην. Ι. Μπεγέτης – Συνταγματάρχης».
Πλήθος οι αιχμάλωτοι, μεγάλη η περηφάνια. Η μικρή και φτωχή Ελλάδα νίκησε χάρη στη πίστη της, χάρη στη Υπέρμαχο Στρατηγό, τη Παναγία της. Βρετανοί και Αμερικανοί υποκλίθηκαν στους Έλληνες, οι Τάιμς της Νέας Υόρκης έγραψαν: «Οι Έλληνες κατάφεραν την πρώτη πραγματική ήττα στις δυνάμεις τού Άξονα, θα είναι δόξα της Νεώτερης Ελλάδος, ότι διέλυσε το αήττητο τού Άξονα».
 
Το έθνος σύσσωμο ζητωκραύγαζε την επιτυχία. Από την Αθήνα μέχρι την Κορυτσά αντηχούσαν οι ιαχές του θριάμβου. Η σημαία του Χριστού και της Ελλάδας υψώθηκε στο Διοικητήριο της Κορυτσάς, οι Βορειοηπειρώτες ζούσαν το θαύμα, ανέπνεαν ελεύθεροι αέρα ελληνικό.
Ο ανταποκριτής της εφημερίδας «Ελεύθερο Βήμα» απέστειλε στις 22 Νοεμβρίου την ενθουσιώδη ανταπόκρισή του από το μέτωπο: «Η Ήπειρος ολόκληρος εις μίαν ψυχήν πανηγυρίζει ενθουσιωδώς την κατάληψιν της Κορυτσάς. Ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Σπυρίδων, εθναπόστολος, περιερχόμενος το μέτωπον, με ησπάσθη ψιθυρίζων: «Ωμίλησεν ο Θεός. Ούτοι εν άρμασιν, ούτοι εν Ίπποις, ημείς εν ονόματι Θεού». Οι στρατιώται αγκαλιάζουν αλλήλους. Με ψυχήν πλημμυρισμένην από συγκίνησιν και υπερηφάνειαν, συγκεντρώνω από τραυματίας αξιωματικούς, στοιχεία από τας προχθεσινάς και χθεσινάς μάχας εις το μέτωπον της Ηπείρου. Χρειάζεται νέος Όμηρος διά την περιγραφήν της σημερινής εποποιΐας. Ζώμεν εις μίαν ατμόσφαιραν μέθης και ενθουσιασμού».
Ο Αχιλλέας Γκούμας, ένας από τους χιλιάδες στρατιώτες, που έδωσαν την ψυχή και το αίμα τους για την Ελλάδα, έγραψε στο ματωμένο του ημερολόγιο: «Την 22αν Νοεμβρίου του 1940 διατασσόμεθα να εισέλθωμεν εις Κορυτσάν. Η ημέρα αυτή είναι η ημέρα της απελευθερώσεως της ελληνικωτάτης Κορυτσάς. Με επί κεφαλής τον πάντοτε δρώντα εν τω αγώνι ταγματάρχην μας Παλαιοδημόπουλον εξεκινήσαμεν από ύψος Μοράβα 1.800 μέτρα, περί ώραν 1ην προς 2αν μεσημβρινήν με αντικειμενικόν σκοπόν την είσοδον εις την Κορυτσάν.
Εισερχόμεθα εις τα πρώτα σπίτια της Κορυτσάς. Οι ορισθέντες πολίται διά την υποδοχήν μας μόλις μας αντίκρυσαν ήρχισαν να μας διανέμουν δώρα. Τουτέστιν, γλυκά, φρούτα και τόσα άλλα.
Μετά προχωρούμε διά το κέντρο της. Από την μία άκρη της πόλεως, έως την άλλην είχαν παραταχθή αι χιλιάδες των κατοίκων της διά να μας υποδεχθούν. Το τι συνέβη κατά την νύκτα εκείνη δεν περιγράφεται. Το ‘καλώς ήλθατε’ και το ‘ζήτω’ ηκούετο από χιλιάδες στόματα. Συγκινητικότατη υπήρξεν η υποδοχή μας. Από την μεγάλη τους χαρά πολλοί εκ των κατοίκων της έκλαιον. Εγώ δε τους έλεγα: «Έλληνες είστε; Έλληνες;» «Ναι, ναι! Έλληνες!», με έλεγαν».
Το νήμα της ζωής του Αχιλλέα κόπηκε απότομα, λίγες μέρες πριν ο πόλεμος τελειώσει, από τα πυρά ενός ιταλικού αεροπλάνου. Έφυγε ήρωας, όπως και τόσοι άλλοι, έχοντας εκπληρώσει το χρέος προς την πατρίδα.
Η απελευθέρωση της Κορυτσάς ήταν η πρώτη μεγάλη επιτυχία του Στρατού μας στη Βόρειο Ήπειρο. Στις 29 Νοεμβρίου η γαλανόλευκη κυματίζει στη Μοσχόπολη, την επομένη πέφτει το Πόγραδετς. Στις 6 Δεκεμβρίου λευτερώνονται οι Άγιοι Σαράντα, στις 9 το Αργυρόκαστρο, στις 22 η Χειμάρρα.
Τέλη Δεκέμβρη του 1940 και, ως εκ θαύματος, η Βόρειος Ήπειρος είναι ελεύθερη, ελεύθερη και ελληνική.
Τον θρίαμβο ακολούθησε η γερμανική εισβολή, οι Έλληνες παλεύουν μα ο εχθρός νικά. Κατοχή, αντίσταση, η χώρα ρημάζει, ο λαός πεινά. 1944, απελευθέρωση και νέος πόλεμος, αδελφικός. Η Βόρειος Ήπειρος ξεχνιέται, ο Χότζα κλείνει τα σύνορα, τα αδέλφια μας μένουν παγιδευμένα πίσω από το σιδερένιο παραπέτασμα του υπαρκτού σοσιαλισμού και των διωγμών.
Ένας αγωνιστής στέκεται όρθιος, χτυπά τις καμπάνες της Ανάστασης, δίνει ελπίδα, στηρίζει μ’ όλες του τις δυνάμεις ένα όνειρο δίκαιο, αληθινό και ελληνικό. Είναι ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανός.
Ο Χότζα δεν υπάρχει πια, πέρασε σαν μπόρα μαζί με την αθεΐα, με την σκληρότητά του. Οι εκκλησίες άνοιξαν! Μα η Αλβανία μένει το ίδιο σκληρή. Η αυτονομία δεν δόθηκε ποτέ. Τα στόματα πρέπει να κλείσουν, οι σημαίες να κατεβούν, οι Έλληνες να φύγουν. Έτσι θέλουν οι γείτονες. Το πλήρωσε με τη ζωή του ο Αριστοτέλης Γκούμας, γιατί ο Θεός του έδωσε καρδιά ελληνική. Τότε ήταν το 2010, σήμερα το 2018, μα τίποτε δεν άλλαξε, δολοφονικές σφαίρες πνίγουν κάθε φωνή, κατεβάζουν κάθε σημαία. Γ’ αυτή τη σημαία, με το κατάλευκο σταυρό, έπεσε νεκρός ο Κωνσταντίνος Κατσίφας. Έπεσε για τον Χριστό και την Ελλάδα, μα κι αν πέθανε ζει γιατί κέρδισε το στεφάνι του μαρτυρίου.
Η Βόρειος Ήπειρος είναι Ελλάδα, είναι αυθεντική. Αυτή η γη γεννά ακόμη Εθνομάρτυρες. Είναι καθαρή μα βασανισμένη.
Τα πρωτόκολλα πτώχευσαν, ο λαός στενάζει, η αυτονομία γράμμα κενό. Μια λύση μόνο μένει, η Ένωση με την Ελλάδα! Άμποτε να τη δώσει ο Θεός.
 
 
 

Τραγούδια Ἑορτῆς

 
 
 
ΗΡΩΩΝ  ΨΥΧΕΣ
 
Ἦχος Πλ. τοῦ Α΄ Ρυθμὸς 4σημος καὶ 8σημος
 
Ἕναν ὕμνο πρωτάκουστο
καὶ γλυκὸ τραγουδῆσαν
καὶ τὸν ὕμνο ὡς ἀρχίσαν τῶν ἡρώων οἱ ψυχὲς
ὅλα γύρω μου σώπασαν κι’ ὅλα γύρω μου σβῆσαν...
 
 
Κι ἦταν Ὕμνος στ’ ἀμάραντο μεγαλεῖο σου,
ὦ Χώρα,
χιλιοδόξαστη ἐσύ, ποὔχεις δώσει τοῦ πνεύματος
τ’ ἀνεκτίμητα δῶρα στοὺς λαοὺς καὶ τοὺς πότισες
μὲ τ’ ἁγνὸ καὶ τ’ ἀθάνατο τῆς σοφίας κρασί.
 
Κι’ ἦταν αἶνος στὴ χάρη Σου,
καὶ τὸν ἄκουσα ἐγώ,
σὰν οὐράνιο χαιρέτισμα, ὦ Σεπτὴ Πλατυτέρα,
πρὸς ἐσένα τὴν Ἄσπιλη, τὴν γλυκειά μας Μητέρα,
τὴν ἁγνὴ Μεγαλόχαρη, τὴν Τρανὴ Στρατηγό.
 
Χτυπημένα, ματόβρεχτα στὸ βουνό,
στὸ λαγκάδι,
τῶν γιγάντων τὰ σώματα ξαπλωμένα θωρῶ,
καθὼς πέφτει ἀχνοφώτιστο τ’ ἀπαλότατο βράδυ.
Καὶ ψηλὰ στ’ ἀγγελόχτιστα γαλανὰ αἰθεροπλάτια
τῶν γιγάντων τὰ πνεύματα στήνουν τώρα χορό.
Λάμπουν ἥλιοι τὰ πνεύματα,
καὶ σὰν ἄστρα τὰ μάτια...
 
Καὶ στεφάνια δαφνόπλεκτα,
κι’ ἀμαράντινοι ἀνθοὶ
στὰ καθάρια τὰ μέτωπα ποὔχει ἡ δόξα σταθεῖ.
 
Χτυπημένα, ματόβρεχτα στὸ βουνό,
στὸ λαγκάδι,
τῶν γιγάντων τὰ σώματα ξαπλωμένα θωρῶ,
καθὼς πέφτει ἀχνοφώτιστο τ’ ἀπαλότατο βράδυ.
Καὶ ψηλὰ στ’ ἀγγελόχτιστα γαλανὰ αἰθεροπλάτια
τῶν γιγάντων τὰ πνεύματα στήνουν τώρα χορό.
Λάμπουν ἥλιοι τὰ πνεύματα,
καὶ σὰν ἄστρα τὰ μάτια...
....στὰ καθάρια τὰ μέτωπα ποὔχει ἡ δόξα σταθεῖ.
 
 Στίχοι Γ.Βερίτης
 
 
 
ΕΛΛΗΝΩΝ ΥΜΝΟΣ
 
Ἦχος Γ΄ Ρυθμὸς 7σημος καὶ 4σημος
 
 
Μὲ τὸ γλυκό σου τ’ ὅραμα χυθήκαμε στὴν μάχη,
γιὰ νὰ διαβαίνουμε γοργοί ·
πάν’ στὴν κορφή, στὴν ράχη
καὶ μᾶς ἐχάρισες ἐσὺ τετράδιπλα φτερὰ
ἀνίκητη ἀπροσμάχητη, πανίσχυρη Κυρά.
 
Ἡ χάρη σου, Ὁδηγήτρα μας,
στὰ βάθη μᾶς περνᾶ,
κι’ οὔτε τὰ χιονοσκέπαστα, πανύψηλα βουνά,
δὲν μπόρεσαν οὔτε στιγμὴ
νὰ κόψουν τὴν ὁρμή μας,
Σὺ χύνεις φλόγα στὴν ψυχὴ
κι’ ἀτσάλι στὸ κορμί μας.
 
Ὦ χαῖρε, χαῖρε ἀθάνατη Παρθένε καὶ Μητέρα !
Σὲ Σένα ὑψώνεται ἡ ψυχὴ
κι’ ὁ νοῦς μας νύχτα – μέρα
μέσ’ στοῦ πολέμου τὴν ὀργὴ
καὶ μέσ’ στὴν καταιγίδα,
τοῦ Γένους θεία καὶ γλυκειὰ παρηγοριὰ
κι’ ἐλπίδα.
 
Γιὰ τὴν ἀπάντεχη χαρά, γιὰ τὴν τιμή τὴν τόση,
γιὰ τὴν οὐράνια δύναμη
ποὺ Ἐσὺ μᾶς ἔχεις δώσει,
Ὅσο θὰ ζεῖ ἡ Ἑλλάδα μας, Μητέρα τρισμεγάλη,
τὴ Δόξα Σου, τὴ Δόξα Σου,
τὴ Δόξα Σου θὰ ψάλλει.
 
Καὶ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀκράτητοι
γιὰ τὸν ἀγῶνα ὁρμήσαμε,
μὲ τὸ γλυκό σου τ’ὅραμα
Παντάνασσα ἀναστήσαμε
τῶν Περσομάχων τὶς ψυχὲς καὶ τῶν Ἀβαρομάχων
καὶ μὲ λαχτάρα ψάλαμε
τὸ Ὕμνο “Τῇ Ὑπερμάχῳ”.
 
Ἐσένα ποὺ ‘ χαν πρόμαχο κι’ εἶχαν ἐσένα ρύστη
ψηλὰ στὰ τείχη ἐφύλαγες
τοῦ Βυζαντίου τὴν πίστη
τὶς δάφνες τῶν Θερμοπυλῶν,
τὰ κλέη τῶν Νικηφόρων
μαζί μας ἔσμιξαν σεπτῶν φωνὲς αὐτοκρατόρων.
 
Ὦ χαῖρε, χαῖρε ἀθάνατη Παρθένε καὶ Μητέρα !
Σὲ Σένα ὑψώνεται ἡ ψυχὴ
κι’ ὁ νοῦς μας νύχτα – μέρα
μέσ’ στοῦ πολέμου τὴν ὀργὴ
καὶ μέσ’ στὴν καταιγίδα,
τοῦ Γένους θεία καὶ γλυκειὰ παρηγοριὰ
κι’ ἐλπίδα.
 
Γιὰ τὴν ἀπάντεχη χαρά, γιὰ τὴν τιμή τὴν τόση,
γιὰ τὴν οὐράνια δύναμη
ποὺ Ἐσὺ μᾶς ἔχεις δώσει,
Ὅσο θὰ ζεῖ ἡ Ἑλλάδα μας, Μητέρα τρισμεγάλη,
τὴ Δόξα Σου, τὴ Δόξα Σου,
τὴ Δόξα Σου θὰ ψάλλει.
 
Στίχοι Γ. Βερίτης


 
ΕΜΠΡΟΣ  ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ !
 
 
 
Ἦχος Πλάγιος τοῦ Α΄ Ρυθμὸς 4σημος
 
 
 
Ἐμπρὸς ! Ἐμπρός !
 
Ἐμπρὸς ἀδέλφια σηκῶστε τὸ κεφάλι,
 
χτυπῆστε μὲ ἀνδρεία τὴν σκλαβιά,
 
τὴ δόξα τῆς Ἑλλάδος μας καὶ πάλι
 
κοιτᾶξτε καὶ ὁρμῆξτε στὴ φωτιά !
 
 
ΕΠΩΔΟΣ
 
Χειμάρρα, Ἀργυρόκαστρο, Κλεισούρα,
 
Αὐλώνα, Τεπελένι, Κορυτσᾶ,
 
τὴν γαλανόλευκη σηκῶστε τώρ’ ἀντρείκια,
 
φωνάζοντας μὲ θάρρος : 
 
ΕΛΛΑΔΑ - ΛΕΥΤΕΡΙΑ.
 
Ἐμπρὸς ! Ἐμπρός !
 
 
 
Ἡ Βόρειος Ἤπειρός μας χρόνια ματωμένη
 
στῶν Ἀλβανῶν τὴν ἄγρια σκλαβιὰ
 
ἐλεύθερη νὰ ζήσει περιμένει
 
τὴν ἁλυσίδα νὰ συντρίψει τὴ βαριά. 
 
 
ΕΠΩΔΟΣ
 
Χειμάρρα, Ἀργυρόκαστρο, Κλεισούρα,
 
Αὐλώνα, Τεπελένι, Κορυτσᾶ,
 
τὴν γαλανόλευκη σηκῶστε τώρ’ ἀντρείκια,
 
φωνάζοντας μὲ θάρρος : 
 
ΕΛΛΑΔΑ - ΛΕΥΤΕΡΙΑ.
 
Ἐμπρὸς ! Ἐμπρός !
 
 
 
Ὁ Σεβαστιανὸς ὁ ἐπίσκοπος τοῦ χρέους
 
καὶ τῆς θυσίας ὁ λεβέντης ἀρχηγὸς
 
τὸ δρόμο τῆς ἐλευθεριᾶς σᾶς δείχνει
 
καὶ θὰ φωτίζει τὸ μεγάλο σας σκοπό !
 
 
 
ΕΠΩΔΟΣ
 
Χειμάρρα, Ἀργυρόκαστρο, Κλεισούρα,
 
Αὐλώνα, Τεπελένι, Κορυτσᾶ,
 
τὴν γαλανόλευκη σηκῶστε τώρ’ ἀντρείκια,
 
φωνάζοντας μὲ θάρρος : 
 
ΕΛΛΑΔΑ - ΛΕΥΤΕΡΙΑ.
 
Ἐμπρὸς ! Ἐμπρός !
 
 
 
 Στίχοι : Ἀπόστολος Γεωργίου
 
 
ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΑΤΡΟΚΟΣΜΑ
 
Τὸν Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως,
 
Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟ
 
 
(20 Ἰουνίου 1922 - 12 Δεκεμβρίου 1994)
 
 
Ἦχος Α΄ Ρυθμὸς 4σημος καὶ 7σημος
 
 
 
Ἱερὸς ἀγώνας ἦταν ἡ ζωή σου ..
.
Στὴν Κόνιτσα ἔλαμπες οὐράνια δάδα ...
 
Τώρα μᾶς στέλνεις μ’ ἄφθαρτη ὀμορφάδα
 
εὐχὲς ἀπ’ τὶς αὐλὲς τοῦ Παραδείσου
 
 
*********
 
ΕΠΩΔΟΣ
 
Σεβαστιανὲ τὴν ἄτρομη ψυχὴ σου
 
φλόγιζαν ὁ Χριστός μας, ἡ Ἑλλάδα
 
καὶ ἡ ἀλύτρωτη Βόρειο Ἤπειρος
 
καὶ σκλάβα
 
λαμπάδα ἀνέσπερη
 
ὥς τὴν ὕστατη πνοή σου.
 
 
*********
 
Ἀπὸ τῆς ὕλης ἔφυγες τὸ χῶρο
 
Ὀρθόδοξε Ἱεράρχη δοξασμένος
 
κι’ ἀπ΄ τὸν λαό μας τιμημένος
 
καὶ Βόρειο Ἤπειρο κλαμένος
 
 
 
 
ΕΠΩΔΟΣ
 
Σεβαστιανὲ τὴν ἄτρομη ψυχὴ σου
 
φλόγιζαν ὁ Χριστός μας, ἡ Ἑλλάδα
 
καὶ ἡ ἀλύτρωτη Βόρειο Ἤπειρος
 
καὶ σκλάβα
 
λαμπάδα ἀνέσπερη 
 
ὥς τὴν ὕστατη πνοή σου.
 
 
 
Νέος Πατροκοσμᾶς, Ρήγας Φερραῖος,
 
ἔσπειρες λευτεριᾶς τὸ σπόρο,
 
ποὺ θὰ καρπίσει πλούσιος, ὡραῖος,
 
κι Ἀνάσταση θὰ ἀνατείλει.
 
 
*********
 
ΕΠΩΔΟΣ
 
Σεβαστιανὲ τὴν ἄτρομη ψυχὴ σου
 
φλόγιζαν ὁ Χριστός μας, ἡ Ἑλλάδα
 
καὶ ἡ ἀλύτρωτη Βόρειο Ἤπειρος
 
καὶ σκλάβα
 
λαμπάδα ἀνέσπερη 
 
ὥς τὴν ὕστατη πνοή σου.
 
 
 Στίχοι: Σπύρος Μεσημέρης
 
 
 
 
ΣΤΗ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ
 

 
χος Πλ. το Δ΄
 
Ρυθμς λεύθερος (4σημος)
 
 
 
Πο ν’ πιθώσω τν καημό, 
 
πο τν ψυχή μας λιώνει ;
 
«Ν τν επ στ μαύρη γ,
 
χορτάρι δ φυτρώνει».
 
Τν πόνον τν σήκωτο
 
γι’ δέλφια σκλαβωμένα,
 
γι τ’ για σου τ χώματα,
 
τ αματοποτισμένα.
 
 
 
Λάβα καϋμς στ στήθη μας,
 
φαίστειο κουφοβράζει.
 
Ποιά καταδίκη τ ‘ταξε,
 
ποιά μοίρα τ προστάζει ;
 
Στενάζει Βόρειος πειρος,
 
βαρι σφικταδεμένη,
 
το κόσμου εναι καρδι διπλομανταλωμένη.
 
 
 
Ρυθμς 3σημος
 
 
κε ‘ναι γς λληνική,
 
τ διαλαλον ο αἰῶνες,
 
τ λένε τ τραγούδια μας
,
τ μαρτυρον ο γνες.
 
κε ποτ δν σβησεν
 
λληνικ λαμπάδα,
 
φωνάζει πέτρα κα τ φς, 
 
λλάδα, λλάδα, μόν’ λλάδα.
 
 
 
κε ‘ναι γς λληνική,
 
τ διαλαλον ο αἰῶνες,
 
τ λένε τ τραγούδια μας,
 
τ μαρτυρον ο γνες.
 
κε ποτ δν σβησεν
 
λληνικ λαμπάδα,
 
φωνάζει πέτρα κα τ φῶς, 
 
λλάδα, λλάδα, ζες λλάδα.
 
Στίχοι : Χρυσάνθη Ζιτσαία 
 
 
 
 
 
 
ΔΕΛΒΙΝΟ ΚΑΙ ΤΣΑΜΟΥΡΙΑ
 
Ἦχος Α΄ Ρυθμὸς 4σημος
 
 
Ὠρὲ Δέλβινο, Δέλβινο
 
Δέλβινο καὶ Τσαμουριὰ 
 
Ἄντε Δέλβινο καὶ Τσαμουριὰ
 
δὲν τὰ δίνουν τὰ παιδιά.
 
 
 
Ὠρὲ Δέλβινο, Δέλβινο
 
Δέλβινο κι Ἅγιους Σαράντα
 
Ἄντε Δέλβινο κι Ἅγιους Σαράντα
 
θὰ σᾶς πάρουμε γιὰ πάντα.
 
 
 
 
Ὠρὲ Δέλβινο, Δέλβινο
 
Δέλβινο καὶ Τεπελένι
 
Ἄντε Δέλβινο καὶ Τεπελένι
 
πάλι ἑλληνικὸ θὰ γένει.
 
 
 
Ὠρ’ Τεπελέ- μωρ’ Τεπελένι
 
Τεπελένι καὶ Αὐλώνα
 
Ἄντε Τεπελένι καὶ Αὐλώνα
 
τῆς Ἑλλάδος ἀρραβῶνα.
 


Υ.Γ.: Ὅσοι ἐπιθυμοῦν νὰ ἀκούσουν τὴν μουσικὴ ἀπόδοση τῶν 

τραγουδιῶν ἄς τηλεφωνήσουν στὸ 26550-25029

 

 

Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Τσοκώνας

 

 

  • Ὁ Ἀρχιμανδίτης Χρυσόστομος Τσοκώνας εἶναι ὁ στρατιωτικὸς ἱεροκήρυκας τοῦ 1940. Μᾶς τόν κάνει γνωστὸ ὁ Θεολόγος Θεόδωρος Θερμὸς στὸ βιβλίο του «Στὰ χνάρια Ἐκείνου». Ὁ π. Χρυσόστομος Τσοκώνας γεννήθηκε τὸ 1913 στὸ Δελβινάκι Ν. Ἰωαννίνων, σπούδασε στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης, στὴν Κων/πολη. Κείρεται μοναχὸς στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βελλᾶς καὶ ἐκεῖ στὶς 25 Ὀκτωβρίου τοῦ 1936 γίνεται καὶ ἡ χειροτονία του εἰς διάκονον ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Ἰωαννίνων Σπυρίδωνα ὅπου μετονομάσθη ἀπὸ Χρῆστο σὲ Χρυσόστομο. Ἐργάστηκε ὡς Ἱεροκήρυκας στὶς Μητροπόλεις Ἰωαννίνων καὶ Λευκάδος, ἀρχίζοντας παράλληλα μὲ τὰ κηρύγματα καὶ τὴν Κατηχητικὴ ἐργασία. Ἡ Ἐξομολόγηση, ἀλλὰ κυρίως ἡ Θεία Εὐχαριστία ἦταν τὸ κέντρο τῆς ζωῆς τοῦ π. Χρυσοστόμου. Τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας δὲν εἶχε πάνω του τίποτε τὸ γήϊνο. Νόμιζε κανεὶς πὼς λειτουργοῦσε ἄγγελος. Χειροτονεῖται ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Ἰωαννίνων Σπυρίδωνα ἱερεὺς καὶ κατὸπιν, ζῶντας στὶς ἡμέρες τοῦ Ἑλληνο-ιταλικοῦ Πολέμου δίνει τὸ παρὼν κατατασσόμενος ὡς στρατιωτικὸς ἱερέας στὸ 40ὸ Σύνταγμα Εὑζώνων Ἄρτας, μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ Ὑπολοχαγοῦ. . Τὸ παράδειγμά του, ἡ γλυκύτητα τῆς μορφῆς του, ἡ ἁγιότητά του συγκινοῦν καὶ μαλακώνουν τὶς καρδιὲς τῶν στρατιωτῶν καὶ τῶν ἀξιωματικῶν. Ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες, ὅταν συζητοῦσαν γι’ αὐτὸν ἔλεγαν : «Ἀπ’ αὐτὸν τὸν ἔνσαρκο ἄγγελο πιστεύουμε ὅτι ὑπάρχει Θεός. Τέτοιους ἱερεῖς ἐάν εἴχαμε, ἄπιστοι δὲν θὰ ὑπῆρχαν. Στρατιῶτες ποὺ ἐξωμολογοῦνταν γιὰ πρώτη φορὰ καὶ αἰσθάνονταν δειλία πρὶν ἀπὸ τὸν κίνδυνο, κατόπιν τῆς ἐξομολογήσεως ἔπαιρναν φτερὰ καὶ δύναμη. Τὰ μέγιστα συντελοῦσε ἡ ἐξομολόγησή του στὴν βελτίωση τοῦ ἠθικοῦ τοῦ στρατοῦ», ἀναφέρει ὁ ἰατρὸς Τροῦγκος Δημήτριος, ποὺ τὸν ἔζησε τὶς μέρες ἐκεῖνες τοῦ πολέμου ἀπὸ κοντά. Στὶς μέρες αὐτὲς τοῦ πόνου καὶ τῆς ἀγωνίας, ἡ προσευχή του γίνεται θερμότερη, συχνότερη. Δὲν παραλείπει καμμιὰ μέρα καὶ τὴν πνευματική του μελέτη. «Ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν Σου», διαβάζει. Οἱ βόμβες τῶν ἀεροπλάνων πέφτουν καὶ αὐτὸς γράφει: «Ἐπάνω μας περνοῦν ἀεροπλάνα. Ὁ φόβος ἄρχισε νὰ μᾶς κυριεύει, ἀλλὰ πρέπει νὰ περιμένω τὶς βόμβες ὡς δῶρα τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Ὅπως καὶ πραγματοποιήθηκε. Στὶς 25 Νοεμβρίου 1940, ἐνῷ βρισκόταν στὸ δρόμο καὶ λίγο ἔξω ἀπὸ τὸ Περιστέρι Πωγωνίου, δέχθηκε τὴν ἐπιδρομὴ 4 ἱταλικῶν ἀεροπλάνων. Σ’ ἐκεῖνο τὸ σημεῖο ὑπῆρχε ἀσύρματος τοῦ στρατοῦ καὶ αὐτὸς ἦταν ὁ ἀντικειμενκὸς στόχος τῶν ἀεροπλάνων. Κατέφυγε κάτω ἀπὸ μιὰ ἀγριοαχλαδιά, ἀλλὰ ἄπειρος, ὅπως ἦταν, ἔμεινε μαζεμένος, καθισμένος πάνω στὰ πόδια του. Ἡ βόμβα ἔπεσε πλάι του. Ἕνα βλῆμα τοῦ ἔκοψε τὸ πόδι καὶ ἄλλα 3-4 τοῦ τρύπησαν τὸ θώρακα καὶ τὸν σκότωσαν. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι τὸ μέλλον τοῦ καθενός καὶ ὅλου τοῦ κόσμου βρίσκονται στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς γράφει τὴν Ἱστορία, τόσο τὴν ἀτομικὴ γιὰ τὸν καθένα, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. «Ἐὰν τε οὖν ζῶμεν, ἐὰν τε ἀποθνήσκωμεν τοῦ Κυρίου ἐσμέν» γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ρωμαίου Ἐπιστόλή του (ιδ΄ 8) καὶ ἔχει στὰ ἀλήθεια δίκαιο....

                                                                                                              Χ.Ἱ. Ἀμαραντινὸς

 

Διαχειριστής Ιστοσελίδας


Καψάλης Χάρης

Facebook

Τηλ.Καταγγελιών:
Κιν.6973034101
email: kapsalisharis@yahoo.gr